پس از زمانهای بیش از آن طولانی که بتوان اندیشید،

"چیزی" در "هیچ" پدیدار شد، که نمیخواست تن به نیستی بدهد، و آن کاری را انجام داد که بر عکسش همیشه قطعی ست.

"چیزی" از "هیچ" پدیدار شد و "هیچ" دلیل آن را هم نمیخواست بداند که چرا چیزی از او جدا میشود و به بیکرانی دیگر سفر خواهد کرد، چون "هیچ" اصلاً به هیچ چیز که شامل این "چیز" هم میشد فکر نمیکرد، برای همین "هیچ" بود.

"چیز" برای آخرین بار سعی کرد به پشت خود به "هیچ" نگاه کند اما هیچ ندید، یا اینکه تا نگاهش اجازه میداد هیچ دید.

"چیز" بعد ها اسامی زیادی و متعددی پیدا کرد.

بخشهایی از آن به زندگی آغاز کردند.

اما با وجود تحولات شگفت انگیز جان، تفکر متحد و هماهنگی اذهان هر روز گسیخته تر شد.

بیشتر افکار در اماکن گوناگون به محض شناخت دیگری همدیگر را رد میکنند، یا میدرند یا ترجیحاً ناشناس از کنار هم عبور میکنند.

"چیز" تمرکز خواستن و شادی رهاییش از "هیچ" را از دست داده بود.

و در یافتن توضیحی برای پیدایش خود که تنها "هیچ" میتوانست بداند، "و طبیعتاً مثل هر تفکر دیگر او نمیدانست ،چون هیچ بود" رنج عظیمی با خود به دوش میکشید.

"هیچ" برایش به مادری میمانست که از بدو تولد او مرده باشد.

"چیز"به شخصی میماند که روده کور او متورم و چرک آلود باشد. ازدحامی از افکار پریشان، پوچ، پست و حتی بی شرمانه!

فکر میکنی راهی برایش مانده است جز اینکه مرگ تدریجی خود را بپذیرد، و یا خودش خودش را جراحی کند؟

تو را پندی دهم هوشیار و بیدار

فراموشش نکن للّه و انکار 

"تو نیکی میکن و در دجله انداز"

خطای راستکاران ست زنهار.

پیچ زلف و خم ابروی تو افسانه نبود
صوت و آواز خوشم حاصل میخانه نبود
آنچه دل را به گرو تا به ابد با خود بُرد
جز نکوئی و خرد ای بُت فرزانه نبود.